Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία

print
email
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία

Ελλάδα 2013

Μια μονογονεϊκή, μικροαστική οικογένεια, με ενήλικα και ανήλικα τέκνα, χωρίς φίλους και λοιπούς συγγενείς, πλήττεται από το γεγονός ότι ο γονέας, αναπάντεχα, ασθένησε βαριά. Οι γιατροί δεν είναι σε θέση να προδιαγράψουν την πορεία του ασθενούς καθώς η πάθηση είναι σπάνια και δεν διαθέτουν ιατρικό ιστορικό. Τα ενήλικα μέλη της οικογένειας παλεύουν να διαχειριστούν την κατάσταση, χωρίς μεγάλη επιτυχία, καθώς δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν ούτε στα έξοδα νοσηλείας. Τα ανήλικα μέλη της είναι σε πλήρη σύγχυση, αφού η εξάρτηση από το γονέα τους είναι απόλυτη.

Η Ελλάδα αδυνατεί. Αδυνατεί να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της προς τους εσωτερικούς προμηθευτές της, τους εξωτερικούς δανειστές της, προς τους πολίτες της. Η αδυναμία αυτή δημιουργεί συνθήκες ανασφάλειας και αβεβαιότητας πλήττοντας ανεπανόρθωτα το κύρος του κράτους.

Η σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα επιβάλλει, στους πολίτες, τη βίαιη προσαρμογή των όρων διαβίωσης τους και των προσδοκιών τους.

Πρωταγωνιστικό ρόλο στην πλήρη ανατροπή των οικονομικών δεδομένων των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών έχει το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Το σύστημα αυτό, για τους ιδιώτες και τους επιχειρηματίες, έχει το όνομα της Τράπεζας. Το σύνολο των Τραπεζών μετακυλύει την κρίση, που φέρεται ότι βιώνει, στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά με απίστευτη σκληρότητα. Η απότομη διακοπή της διάθεσης ρευστότητας, με την παύση της έκδοσης και της ανανέωσης δανείων, η τροποποίηση των δανειακών συμβάσεων, με την επιβολή όρων δυσβάσταχτων και καταχρηστικών, δημιουργεί ένα φαύλο οικονομικό κύκλο.  

Επί περίπου μια δεκαπενταετία το τραπεζικό σύστημα, κατέβαλε υπέρμετρες προσπάθειες προκειμένου να εξοικειώσει τους πελάτες του, επιχειρήσεις και νοικοκυριά, με την έννοια του δανεισμού. Το τραπεζικό σύστημα κατέδειξε απίστευτη ευελιξία στην παροχή πίστωσης προς κάθε κατεύθυνση και, σχεδόν εμμονικά, διοχέτευε στους πελάτες του τα μέγιστα δυνατά ποσά δανεισμού.

Οι πελάτες δεν είναι άμοιροι των ευθυνών τους, στο βαθμό της ευθύνης που αναλογεί σε έρμαια. Η ρήση ‘απλώνω τα πόδια μου, μέχρι εκεί που φτάνει το σεντόνι μου’ δεν έφυγε από το μυαλό των Ελλήνων, ωστόσο το σεντόνι που τους πρότειναν να αγοράσουν και τελικά αγόρασαν είχε απίστευτη ελαστικότητα. Ώσπου σε κάποιο πλύσιμο το ελαστικό χάλασε, το σεντόνι συρρικνώθηκε και οι Έλληνες βρέθηκαν ξεσκέπαστοι να κρυώνουν. Απευθύνθηκαν πάλι στον πωλητή του σεντονιού προκειμένου να μπαλώσουν το σεντόνι τους, ώστε έστω να τους καλύπτει, όμως ο πωλητής είναι ανένδοτος.

Οι Τράπεζες τεκμηριώνουν την πολιτική τους, προβάλλοντας τα επιχειρήματα της αύξησης κόστους χρήματος και της επισφάλειας που ελλοχεύει η είσπραξη των οφειλών. Η πολιτική τους οδηγεί στη συσσώρευση του χρέους, επιχειρήσεων και νοικοκυριών, που ειδικά με τους νέους όρους που επιβάλλονται, είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο να εξυπηρετηθούν από τα αναμενόμενα έσοδα των δανειοληπτών, τουλάχιστον σε αυτή τη ζωή. Για το λόγο αυτό, προκειμένου να κατοχυρωθεί η προσδοκία της αποπληρωμής μιας οφειλής, οι τράπεζες, με τροποποιητικές πράξεις εμπλέκουν νεαρά ενήλικα μέλη ως συν οφειλέτες σε υφιστάμενες υποχρεώσεις.

Το κλείσιμο της στρόφιγγας της πίστωσης από τις Τράπεζες και η αμείλικτη τακτική τους για την είσπραξη των υφιστάμενων απαιτήσεων, σε συνδυασμό με την αύξηση των δαπανών, που επιχειρήσεις και νοικοκυριά οφείλουν να πληρώσουν κατά προτεραιότητα προς τα κρατικά ταμεία, οδηγούν σε μία δυσοίωνη οικονομική συγκυρία.

 Η δυσπραγία, που το χρηματοπιστωτικό σύστημα επιβάλει, μετουσιώνεται σε κοινωνική δυσκαμψία. Η έλλειψη ρευστότητας των επιχειρήσεων, σε συνδυασμό με την αύξηση των υποχρεώσεων προς το Δημόσιο, οδηγεί σε συρρίκνωση της παραγωγικότητας, με συνέπεια τη μαζική ανεργία και την πλήρη απαξίωση της εργασίας. Επιχειρήσεις και νοικοκυριά αντιμετωπίζουν κατακόρυφη μείωση εσόδων και όλες οι συνισταμένες οδηγούν στην εκμηδένιση της αγοραστικής δύναμης. Το χρηματοοικονομικό αδιέξοδο κοινωνικοποιείται.

Υπό αυτές τις συνθήκες η επανεκκίνηση της οικονομικής δραστηριότητας είναι νωχελική. Ωστόσο, ανατρέχοντας στο μύθο του Αισώπου «Ο λαγός και η χελώνα» η ανάκαμψη δεν πρέπει να αποκλειστεί. Οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά δεν πρέπει να αφήσουν το φόβο τους (ως έντονο δυσάρεστο συναίσθημα, που προκαλείται εξαιτίας κινδύνου ή απειλής) να μετατραπεί σε φοβία (ως ψυχαναγκαστικός, αγχώδης και έμμονος φόβος ). Όλες οι επιχειρήσεις, όλα τα νοικοκυριά και όλοι οι ιδιώτες αυτής της χώρας έχουν υποχρεώσεις αλλά έχουν και δικαιώματα. Η αισιοδοξία, που ο τόπος μας εμπνέει, μέσα από το πρίσμα του ‘νεορεαλισμού’ της σύγχρονης κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας είναι το εφαλτήριο όλων προκειμένου να ξεπεραστεί το αδιέξοδο.

Στην παρούσα φάση, η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, με όπλα νέες ρεαλιστικές στρατηγικές ανάκαμψης, σύγχρονη διαχείριση του οικογενειακού προϋπολογισμού και προστασία μέσω των δυνατοτήτων που παρέχει η ελληνική νομοθεσία. Χωρίς μεμψιμοιρίες.

 

Ράνια Μουζίκου

Οικονομολόγος
Χρηματοοικονομικός Σύμβουλος
Willoby & Truman
Προηγούμενο άρθρο
Ο Βασιλιάς είναι γυμνός

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΝΙΣΟΥΜΕ

MIA ΔΩΡΕΑΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ,

ή ΤΗΛΕΔΙΑΣΚΕΨΗ.

 

ΝΟΜΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ
Η Willoby & Truman έχει ανοικτή συνεργασία με ανεξάρτητους έγκριτους δικηγόρους, σε θέματα Εμπορικού, Ενοχικού, Ποινικού, Αστικού, Εμπράγματου, Κληρονομικού, Διοικητικού και Εργατικού Δικαίου, Κτηματολόγιο κ.ά., οι οποίοι άμεσα, δυναμικά και σε συνεργασία με τα στελέχη μας αντιμετωπίζουν κάθε νομικό θέμα που έχει προκύψει